Długo, a jeszcze dłużej walczyłem sam ze sobą, czy chcę znów pisać. Tyle myśli kłębi się we mnie, tyle gorzkich słów mam w sobie do siebie, czy do tego co mnie otacza, ale nie chcę specjalnie zawracać głowy bzdurami. Chcę, tak jak kiedyś - po prostu pisać. Dawno nie czułem w sobie tej chwili i jej powagi, która dawałaby mi pewność i wiarę w siebie i w swoje słowa, jak ta jedna, która w sumie już dawno minęła. Zaczynam więc, ponownie.
Jest tyle rzeczy, tyle spraw, na które wciąż szukam odpowiedzi. I mimo, że na wiele z nich je znajduję, wszystko wciąż zdaje się mnie zaskakiwać, choć nie daję się już podejść. Troszkę za duży jestem, by dawać się łatwo wodzić za nos. Ludziom, uczuciom, wydarzeniom. Tak oto, jakoś dobrze mi z tym, że jestem samotnym, młodym facetem, który lubi pałętać się sam niemal wszędzie, a miejsce obok ma zawsze puste, i jakoś nie zapowiada się na zmiany. Chociaż, nie ukrywam, chciałbym móc się zaskoczyć, zauroczyć kimś, choć tylko pod jednym warunkiem - że ta osoba również będzie odczuwała to samo. Mam dość oczekiwania na ludzi, liczenia na to, że okażę się być ciekawym wyborem. Skoro nie można go jakoś określić, po co się męczyć? Robię przecież swoje. Pracuję, na karku mam pięć kapel, z którymi tworzę i gram, a jedyną rzeczą, jaką wymagam jest to, bym mógł się poczuć troszkę potrzebnym dla kogoś. W sumie, zostawmy kwestię serca i uczuć na bok. O tym można pisać naprawdę dużo i wiele, tylko po co, kiedy do tej pory mógłbym wszystko określić prosty - "cóż". Bawmy się sobą, bawmy się życiem, charakterem, muzyką, pięknem emocji, odczuć, szaleństwa. Tak jakbym troszkę chciał dać sobie więcej oddechu, pola do manewru, nie narzucać sobie tyle dziwnych restrykcji w główce, wrócić sobie na twarz względny uśmiech i móc dać się komuś porwać do tańca. Troszkę beztroski. Ostatni czas był dla mnie, niestety, zbyt dużym ciężarem, więc w końcu musiało się to na mnie odbić, ale jestem optymistą w spojrzeniu na przyszłość. Troszkę się odkuję z pieniędzmi, troszkę ze sprzętem, nadal mam przy sobie scenę i muzykę z jakimś tam rozwojem, więc pora i na mnie, bym mógł troszkę być tym weselszym facetem. Mam spory bagaż doświadczeń, których chcę używać, wprowadzać je i sprawdzać w życiu codziennym. W końcu, jakoś je zweryfikować. Mogę przecież wszystko, prawda? Mimo tego, że ludzka zawiść zawsze wisi w powietrzu, nie chcę się poddawać i ulegać. Więc tym słowem na początek, chciałbym powitać tu każdego, kto zostanie choć na chwilę. Będzie troszkę gorzko, troszkę prawdziwie, troszkę po mojemu. W końcu wróciłem do pisania.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz